Bydgoszcz, dnia 1 lutego 1948 w tygodniku gospodarczym RZEMIEŚLNIK POMORSKI, ukazał się artykuł Stanisława Nocuń zatytułowany „Dokąd zmierza rzemiosło polskie”. Dane zawarte w artykule jasno pokazują, iż w ciągu dziesięciolecia pierwszego (1919-1928) liczba zakładów rzemieślniczych wzrosła dwukrotnie (153 564 / 319 400), a liczba zatrudnionych ponad 3-krotnie (286 079 / 886 200).
W drugim już, jednakże dziesięcioleciu liczba warsztatów wzrosła zaledwie o 21%, a liczba zatrudnionych jeszcze mniej, bo było to tylko 15%.
Rzemiosło w tym okresie przeżywało wraz z całą kapitalistyczną gospodarką przedwrześniowej Polski, głęboki kryzys. Nadto polityka podatkowa rządu, polityka wygórowanych cen karteli, celowe popieranie wielkich przedsiębiorstw „rzemieślniczych” i bogatych majstrów kosztem drobnego rzemiosła, zależność od kupców, hurtowników i nakładców pogarszała jeszcze położenie gospodarcze drobnego rzemiosła, a wiele warsztatów doprowadziła do ruiny.
Została wyniszczona większość zakładów rzemieślniczych, a co za tym szło również wyniszczenie wykwalifikowanej kadry rzemieślniczej. Zostało zaledwie ok. 22% tego, co było. Rzemiosło, podobnie jak przemysł, nie był w stanie zaopatrzyć ludności w wytwory swej produkcji. Po wielkim kryzysie, przełom odbudowy rzemiosła nastąpił dopiero w roku 1947 w Polsce Ludowej. To tutaj następuje „odrodzenie” w tempie nieznanym w dziejach polskiego rękodzieła.
Jak już wiemy, historia lubi się powtarzać, a zwłaszcza w Polsce. Po roku 1989 następuje kolejny krach rzemiosła i rękodzieła.
Rozwój przemysłu przyczynia się do tego, że choć zakład rzemieślniczy, mógł założyć już każdy, to popyt na te usługi malał. Produkcja masowa miała do zaoferowania odbiorcom nierzadko niższe ceny, a także większą dostępność produktów.
Dzisiaj jesteśmy w miejscu, gdzie doceniamy rzemiosło zagraniczne, a nie doceniamy tego, co polskie.
Nie od dziś wiadomo, że skóra naturalna jest jednym z najbardziej cenionych materiałów wykorzystywanych w produkcji galanterii skórzanej oraz obuwia. To właśnie skórzane ubrania i akcesoria są synonimem wysokiej jakości i luksusu, a dzięki trwałości tego materiału wyroby te mogą posłużyć nam przez wiele lat.
Skóra naturalna to materiał o szerokim spectrum zastosowania, zaczynając od mody, przechodząc przez przemysł meblarski, a kończąc na przemyśle motoryzacyjnym.
W czasach masowej produkcji czy jednolitych trendów wydawać, by się mogło, że coraz więcej osób zaczyna doceniać unikatowość i autentyczność rękodzieła, ale czy na pewno? Coco Chanel mawiała, że „moda to coś, co dziś ładne, ale za kilka lat będzie brzydkie. Sztuka to coś, co dziś brzydkie za kilka lat, będzie ładne”.
Skóra od lat stanowi nieodzowny element w produkcji obuwia, torebek, pasków czy innej galanterii skórzanej. Można śmiało powiedzieć, że mimo upływu czasu, moda i zapotrzebowanie na akcesoria skórzane nie mijają, co plasuje ją na wysokim poziomie użytkowania.
Polski rynek dóbr luksusowych nie jest zaliczany do kluczowych w skali świata rynków zbytu, chociażby ze względu na to, iż jest stosunkowo „młodym rynkiem”, jeżeli chodzi o takie produkty. Co prawda rozwija się powoli, ale rośnie.
Torebka towarzyszy nam od samych początków cywilizacji, a początkowo spełniała tylko i wyłącznie funkcję praktyczną, będąc przedmiotem użytku codziennego zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn.
Geneza kaletnictwa sięga XIV wieku, czyli epoki średniowiecza. To właśnie wtedy, z bogatej tradycji skórnictwa wyłoniło się kaletnictwo, kształtując wyrafinowaną formę rzemiosła. Rzemieślnicy którzy praktykowali sztukę kaletniczą specjalizowali się w ręcznym wytwarzaniu pasków, portfeli, toreb, ale również waliz, aktówek, portmometek, torebek oraz teczek.